X Close
X
9819022904

समाधान


Mumbai:

एक श्रीमंत सावकार होता. त्याच्याकडे अलोट संपत्ती होती. पुढील सात पिढय़ांनी जरी बसून खाल्ले तरी संपणार नाही, एवढी संपत्ती मिळवली होती; मात्र तरी पण हा श्रीमंत सुखी नव्हता. मनात काहीतरी विवंचना होती, त्यामुळे रात्रभर झोप यायची नाही, त्यामुळे ख-या सुखाला तो वंचित झाला होता.

त्याने प्रत्येकाला विचारले, ‘मी काय करू, म्हणजे या विवंचनेतून मी सुटेन आणि मला सुखाची झोप लागेल!’ त्याला कोणीतरी सांगितले, ‘तू संताना शरण जा, म्हणजे संतच यातून तुला सोडवतील.’

श्रीमंत संतांच्या शोधार्थ निघाला. वाटेत एका झाडाखाली एक साधू महाराज बसले होते, त्यांना नमस्कार करून श्रीमंत म्हणाला, ‘महाराज, मला काहीही कमी नाही; पुढील सात पिढय़ा बसून खातील एवढं मिळवलं आहे, तरी मी सुखी नाही, एक विवंचना मला झोप येऊ देत नाही, त्यामुळे मी सुखी नाही.’

साधू महाराज म्हणाले, ‘आधी विवंचना काय आहे ते सांग; म्हणजे त्यातून कसे सुटायचे ते सांगतो.’

श्रीमंत म्हणाला, ‘महाराज, तसं म्हणाल तर मला काहीही विवंचना नाही, पण एकच चिंता आहे आणि ती म्हणजे माझ्या आठव्या पिढीचे काय होईल? कारण, सात पिढय़ांचे कमवून ठेवले आहे!’
साधू महाराज हसले आणि म्हणाले, ‘काळजी करू नकोस, मी तुला यातून सोडवतो.’

साधू महाराजांनी त्याला एक किलोभर तांदळाची पिशवी दिली आणि सांगितले की, ‘त्या डोंगरावर एक म्हातारी झोपडीत राहते, तिला हे तांदूळ देऊन ये, म्हणजे मी तुला तुझ्या विवंचनेतून मुक्त करतो.’

तांदूळ घेऊन श्रीमंत म्हातारीच्या झोपडीत आला ज्या झोपडीला दारसुद्धा नव्हते. ती भगवंताच्या भजनात दंग होती, तिची भावसमाधी लागली होती, श्रीमंताच्या पायाच्या आवाजाने आजीची भावसमाधी भंग पावली, तिने वर बघितले आणि म्हणाली, ‘का आलास बाबा इथे?’

तो म्हणाला, ‘आजीबाई, तुला तांदूळ द्यायला आलो आहे, हे घे मग मी जातो.’ ती म्हणाली, ‘का, रे तुझ्याकडे मागितले होते का? तुझ्यासमोर हात पसरला होता का? नाही ना? मग का आणलेस तांदूळ? ही पिशवी उचल आणि चालायला लाग.’

तो म्हणाला, ‘मला त्या झाडाखाली बसलेल्या साधूने पाठवले आहे म्हणून मी आलो आहे.’ ती म्हणाली, ‘त्या साधूला जाऊन सांग की, अजून दोन दिवस पुरतील एवढे तांदूळ माझ्या झोपडीत आहेत.’

श्रीमंताने आपली अक्कल चालवली आणि तो म्हणाला, ‘म्हातारे, तिस-या दिवसाला होतील राहू दे.’

ती म्हणाली, ‘माझ्या तिस-या दिवसाची चिंता तुलाही नको आणि त्या साधूलाही नको.. त्याला सांग, माझ्या तिस-या दिवसाच्या तांदळाची चिंता मी ज्याच्यावर सर्वस्वाचा भार टाकून या निर्जनस्थळी भजन करत बसले आहे, त्याला आहे.’

हे ऐकून श्रीमंत पिशवी घेऊन परत आला आणि साधूसमोर पिशवी ठेवून निघाला. साधूने त्याला हाक मारली, ‘अरे! विवंचना घेऊन आला होतास ना? मी तुला त्यातून सोडवणार आहे.’

श्रीमंत खाली मान घालून म्हणाला, ‘महाराज, मला उत्तर मिळाले. तिस-या दिवसाच्या तांदळाची चिंता न करणारी म्हातारी जेवढी सुखी आहे, तेवढा मी महामूर्ख दु:खी आहे.’

तात्पर्य : सुख कशात आहे, हेच आम्हाला कळत नाही. तर सुख समाधानात आहे आणि हे समाधान बाजारात विकत मिळत नाही. ते भगवंताच्या भजनानेच मिळते.