X Close
X
9819022904

कर्तव्य करावे, मग व्हायचे ते होऊ द्यावे


Mumbai:जगामध्ये आणि जीवनामध्ये दु:ख आहे, यात शंका नाही. पण, त्यापैकी पंचवीस टक्के दु:खच बाहेरून येते. युद्ध, महागाई, दुष्काळ, चो-यामा-या, दारिद्रय़ इत्यादींचे दु:ख बाहेरून येते. पण, पंचाहत्तर टक्के आपले दु:ख आपल्यामधूनच निर्माण होत असते. आपले शरीर, मन आणि हृदयस्थ भगवंत मिळून आपण बनतो. भगवंत आनंदरूप असल्याने तो दु:ख निर्माण करू शकणारच नाही. देहाचा स्वभाव झिजणे, क्षीण होणे, असमर्थ होत जाणे हा असल्याने तो आपल्या मार्गाने जात असतो. तो दु:ख निर्माण करू शकत नाही. जे जडच आहे, ते सुखही देऊ शकत नाही आणि दु:खही निर्माण करू शकत नाही. उरले आपले मन. कुठेतरी चिकटणे हा मनाचा स्वभावधर्म असल्याने ज्याला ते चिकटते त्याचे गुणधर्म अंगिकारते. भक्ताचे मन भगवंताला चिकटते म्हणून त्याच्या मनातून दु:ख निर्माण होऊच शकत नाही. ज्याचे मन देहाला चिकटते, त्याचे मन दु:ख निर्माण करीत असले पाहिजे. भगवंताने आपल्या संकल्पाने जग निर्मिले. त्यात घडणा-या घटनांचा आराखडा त्या संकल्पातच असतो. भगवंत मला सांभाळणारा आहे, ही वस्तुस्थिती आहे, कारण भगवंताने स्वत:तूनच हे जग निर्माण केले. आपण अंतर्यामी त्याच्या नामात गुंतून राहिलो, तर त्याचे साहाय्य कसे मिळते, याचा अनुभव आपोआप येईल. आपल्या प्रयत्नाने जेवढय़ा गोष्टी करता येतील तेवढय़ा करा. त्या होतच असतात, प्रयत्नाने फक्त आपला हात लागतो. आपल्या मनासारखेच व्हावे असे म्हणणे म्हणजे, ज्या होणा-या गोष्टी आहेत त्या मी बदलाव्या, असे म्हणण्यासारखे आहे. त्या कधी बदलल्या जात नाहीत आणि आपल्याला आनंद कधी मिळत नाही. म्हणून म्हणतो, रामावर निष्ठा ठेवावी. माझे कर्तव्य मी केले आहे ना? ते करीत असताना मी अनीती, अधर्माने वागलो नाही ना? आता जे व्हायचे ते होऊ दे, कुठे काळजी करा! ही वृत्ती ठेवून जगात जो वागेल ना, तोच मनुष्य सुखी होईल. – ब्रह्मचैतन्य श्री गोंदवलेकर महाराज